Copy
Niet goed leesbaar? Bekijk hier de webversie.
Met helaas nog steeds het Amsterdamse culturele aanbod op een minimum, doen we het net even iets anders deze weken. Aan de hand van gerichte vragen stellen onze redacteurs zich aan je voor en introduceren ze je aan al het cultureels dat zij deze dagen verorberen. Films, series, boeken, muziek, dans, theater, eten: alles mag en kan de revue passeren.

Met deze week deel twee van Mark en Berry's culturele kennismaking in vier compleet verschillende richtingen. Helemaal onderaan ook nog een klein vervolg op Tobi's tip van afgelopen week, en let op: dat is iets wat vanavond, woensdag 9 februari, al plaatsvindt.

 
xoxo - crème
 
zoals altijd, klik op de titels voor een redirect naar de website
Iets dat in de vorige Crème nog niet aan bod was gekomen: wat voor non-fictie kijk, lees of luister je de laatste tijd graag?

MARK: Een maand geleden kreeg ik een tip van goede vriend en huisgenoot Zach, dat ik The History of Rome podcast (die hij al voor de tweede keer luistert) moest checken. Ondertussen luister ik ‘m de hele dag door. De vele machtsbeluste wannabe keizers, de coups, en zo nu en dan inspirerende, deugdvolle Romeinen maakt het tot een van de meest interessante en spannende dingen die ik in tijden heb geluisterd. Bonus om mee op te volgen: het door de BBC geproduceerde I, Claudius (1976) is een intens goed geacteerde visuele weergave van een van de meest fascinerende delen van dit tijdsperk.

BERRY: Iedereen kan een verhaal veelbelovend beginnen, interessante richtingen inslaan, spanning opbouwen - maar des te beter een verhaal begint, des te moeilijker het is om daar recht aan te doen met een einde dat voldoening geeft. Zo ook met non-fictie: podcasts en series vind ik te vaak een aaneenschakeling van interessante beginnetjes die vervolgens nergens heen gaan, geen moment waarin de losse flarden dan toch echt concreet moeten worden. John Berger's BBC-miniserie Ways of Seeing uit 1972 weet in vier korte afleveringen zoveel food for thought te proppen, zoveel losse flarden concreet te maken, dat ik er elke paar jaar weer naar terugga. Een vergelijkbaar ritme heb ik met deze lezing van filmmaker Charlie Kaufman: 41 minuten waar ik elk jaar weer iets nieuws in ontdek.
Niet dat we mensen willen aanraden om samen te komen nu, maar: welke bordspellen komen bij jou op tafel wanneer de avondklok schalt?

BERRY: Omdat ik één week voor kerst jarig ben en verder nooit weet wat te vragen, begin ik elk nieuwe jaar wel met een of twee nieuwe bordspellen. Dit jaar heeft m'n zus met een glorieuze, nachtelijke impulsaankoop een nieuwe favoriet aan m'n verzameling toegevoegd: Crokinole. Het is een joekel van een houten bord waarop je een behendigheidsspel speelt dat halverwege tussen sjoelen en curling ligt: binnen 30 seconden snap je de regels, twee minuten later ben je verslaafd. Ook nieuw in mijn kast is het officiële Jaws-bordspel. Thematisch natuurlijk prachtig maar ook speltechnisch heel vet: asymmetrisch (haai vs. de rest), en met twee compleet verschillende spelfases die je ook los van elkaar kan spelen. Aanrader!

MARK: Eigenlijk ben ik geen groot fan van bordspellen. Misschien soms op z’n tijd… Maar als een spel me na aan het hart ligt, is het Terraforming Mars: ik heb hele goede herinneringen aan de tijd dat ik in Boston woonde, de vele zaterdagsessies met vrienden en nacho's en oneindige ladingen pinda M&M's. In dit uitgebreide spel moeten de spelers een leefbare planeet maken van Mars door allerlei technologieën uit te vinden om bijvoorbeeld de planeet een atmosfeer te geven, op te warmen, en te voorzien van water. Alles tot in de extreemste details uitgewerkt, en het spel uitleggen duurt al meer dan een half uur. Het kan niet meer geeky dan dit, en is daardoor fantastisch.
Musea zijn natuurlijk nog steeds gesloten. Hoe scratch je nu die itch?

MARK: De ontwikkeling van GAN’s (General Adversarial Models) in kunstmatige intelligentie leverde een nieuwe tool om kunst mee te maken. In het kort: deze netwerken kan je trainen op data, en ze meer data dat hierop lijkt laten genereren, met trippy resultaten. Een aantal van mijn favoriete kunstenaars die hiermee werken: (1) Refik Anadol genereert op basis van duizenden foto’s netwerken die tussen verschillende visuele beelden kunnen interpoleren. (2) Sofia Crespo gebruikt GAN's o.a. om niet-bestaande diersoorten te genereren. (3) En Waltz Binaire, een studio in Berlijn, maakt met dezelfde technologie 3D sculpturen, eerst digitaal en vervolgens echt in marmer.

BERRY: Een Amsterdams museum wat er voor mij ontzettend in is geslaagd om het tempo en het gevoel van onderdompeling en ontdekking van een goede expositie te vertalen naar een digitaal platform, is Foam. Al scrollend wandel je langs het werk van de nieuwe lichting van Foam Talent, gepresenteerd als een reeks ruimtes met daarin, naast de werken, ook ingesproken toelichting van de kunstenaars zelf. Voor zij die het virtuele schuwen en een haptische ervaring prefereren is er natuurlijk ook een uitgave van Foam Magazine gewijd aan Foam Talent 2021. En als je helemaal een purist bent die echt alleen buitenshuis naar kunst wil kijken: Foam heeft tot 23 februari ook een kleine tentoonstelling van enkele werken op Het Stenen Hoofd.
Van afspeellijsten kan je er nooit teveel hebben; welke lijstjes zet je recent vaak op, en voor welke moods?

BERRY: Ik heb met al dat thuiswerken gemerkt dat het, bij gebrek aan een geografisch onderscheid, voor mij echt cruciaal is om dan op een andere manier het verschil tussen werktijd en vrije tijd aan m'n lichaam te communiceren. Een ritueeltje met muziek helpt mij daarin misschien het meest. Aan het begin van m'n werkdagen zet ik steeds THE DO!! YOU!!! BREAKFAST SHOW aan, dat tussen 10:00 en 13:00 op NTS wordt uitgezonden. Na drie uur met de prettig chaotische host Charlie Bones zap ik naar Worldwide FM om een uitzending van Global Roots Radio terug te luisteren - en als ik dan nog "arbeidsvitaminen" tekort kom zet ik deze intens energieke mixtape van Nujabes op; dan voel ik echt dat ik moet gaan afmaken wat ik die dag af wil hebben.

MARK: Een favoriete set voor tijdens het werken, lezen, ontspannen is Terekke’s ambient set op Dekmantel 2019. Voor een iets meer up-tempo mood luister ik soms naar Chee Shimizu’s sets (ook connoisseur van Japanse environmental music, maar niet in deze uitstekende set). Als ik een level meer weird, shamanic en trippy wil gaan, is Peter Power vaak erg aantrekkelijk. Ten slotte, voor een tot in detail gecureerde exploratie van genre-overstijgende ambient ga ik steeds terug naar de Flower Flow afspeellijsten van mede-briefschrijver Berry. (absolute must: zonder shuffle luisteren, liefst met Spotify’s crossfader setting maximaal aan).
De geschiedenis van mijn seksualiteit | Artist Talk met Sofie Lakmaker
woensdag 10 februari, 20:00 // online

BERRY: Huh? Stond deze foto niet ook al in de vorige nieuwsbrief? Dat klopt: in de vorige Crème tipte Tobi dit schrijfdebuut van Sofie Lakmaker. Omdat veel van jullie daarin geïnteresseerd waren, wilden we ook nog even tippen dat We Are Public vanavond om acht uur met haar in gesprek gaat over "schrijven, schaamte en natuurlijk de Geschiedenis van haar seksualiteit." Ook als je geen lid bent van We Are Public kan je gratis aanschuiven door te reserveren via email.
Volg ons op Instagram.
|
\/
Website
Instagram
mail ons:
info@creme.amsterdam

je kunt hier je voorkeuren aanpassen of je hier afmelden voor de nieuwsbrief.

ken je nog vrienden die ook wel wat Crème in hun inbox kunnen gebruiken?
stuur ze naar www.creme.amsterdam om zich aan te melden






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Crème · orionstraat 24 · Amsterdam, Noord-Holland 1033EV · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp