Copy
View this email in your browser
NIEUWSBRIEF VAN DE PROTESTANTSE GEMEENTE TE VUGHT AFLEVERING 18, 30 JULI 2020
Beste lezer,
 
Eigenlijk is deze Nieuwsbrief een aangeklede annonce van twee kerkdiensten. Toch vonden we het aardig om u nog wat extra’s toe te sturen. Als eerste een stuk van Aline Verbaas, waarin zij vertelt wat vrijwilligers en gasten van een hospice meemaken. Daarna een stuk waarin Udo Doedens ingaat op het veronderstelde religieuze karakter van de strijd tegen het racisme. Voor wie zware kost graag omzet in hapklare brokken hebben we een recept opgenomen voor Bijbelcake en we eindigen, als altijd, met Tovergedachten van Mari-Anne van Oortmerssen.  
 
INHOUD

 

Kerkdiensten


Zondag 2 augustus 2020, Lambertuskerk 10.00 uur
LET OP:
door omstandigheden is er op 2 augustus geen live-stream mogelijk
pastor Greetje Poelstra (Den Bosch)
m.m.v. Willem Visscher, orgel, en leden van de cantorij
 
Zondag 9 augustus 2020, Lambertuskerk 10.00 uur
 
ds. Trees van Montfoort (Utrecht)
m.m.v. Willem Visscher, orgel, en leden van de cantorij
 
Collecten:
Diaconale collecte: Vluchtelingenkampen op Lesbos. Rekening NL91 RABO 0155 4382 98 t.n.v. Diaconie Protestante Gemeente te Vught.
Tweede collecte: voor pastoraat en eredienst. Rekening NL75RABO0175417288 t.n.v. Protestantse Gemeente te Vught.
 

DENKT U OOK
AAN DE ZOMERCOLLECTE 2020?
 
 
 
terug naar boven

Vakantieregeling
Ds. Udo Doedens is met vakantie van 20 juli tot en met 12 augustus.
Het scribaat van de Lambertusgemeente wordt in de vakantieperiode waargenomen door:
 
27/7-2/8 Jacobien Schrijvershof 06-17038052  scriba@lambertuskerkvught.nl

3-9/8 Ruth van der Velde 06-57709157
ruthvdvelde@hetnet.nl

10/8 ev. Jacobien Schrijvershof, zie boven
 
U kunt deze personen mailen of bellen met praktische vragen over de gemeente, over het kerkgebouw of de diensten. Bij dringende pastorale zaken zullen zij u kunnen doorverwijzen naar pastores of predikanten in de regio.
 

Aanmelden diensten
Voor de diensten van 2 en 9 augustus meldt u zich uiterlijk de donderdag tevoren bij resp. Jacobien of Ruth. Wij verzoeken iedereen die wil komen zich te melden. Ook de mensen die al eerder zijn geweest en denken daarmee hun recht op toegang voorlopig te hebben verbeurd!  
 
terug naar boven

Leven toevoegen aan de dagen
in plaats van dagen aan het leven toevoegen,

 
is het motto van waaruit wij in het Hospice ‘De Duinsche Hoeve’ onze zorg inhoud geven.

Vanaf de oprichting en opening door H.K.H., toen nog kroonprins Willem-Alexander, begin 2009, ben ik er vrijwilliger en ik ben er graag. Lange tijd bleef het het enige hospice in de regio, maar nu hospices een meer bekend fenomeen zijn geworden in de maatschappij verschijnen er steeds meer. Hospices voorzien in een behoefte aan een ‘veilige en vertrouwde plek’.

Natuurlijk doet sterven ook pijn, in alle opzichten. Sterven mag je nooit mooi maken. Het proces van loslaten op alle niveaus van een mensenleven is bijzonder en ingrijpend. Door over de drempel van het hospice te gaan, wordt dat nog eens extra benadrukt. En eigenlijk laat je je geliefde(n) niet los, maar leer je anders vast te houden.

Hoe kun je zo sterven, dat het recht doet aan je leven? Immers, wij zijn meer dan onze ziekte. Iemand die terminaal ziek is, heeft naast medicatie of een operatie ook palliatieve zorg nodig. Palliatieve zorg behelst alle zorg die kwaliteit van leven bevordert voor de zieke en zijn naasten. Ingezet wordt op het dragelijk maken van pijn en benauwdheid door o.a. een morfinepompje, zuurstof, een schouder, barmhartigheid en presentie. Er is lijden, niet alleen van een haperend lichaam, maar ook van scheuren in het leven. We zien telkens weer: als je goed luistert naar mensen, dan kun je samen met hen proberen vrede te sluiten met de scheuren en gebrokenheid.  En als dat gepast en gewenst is, kan een aanraking, stille woorden, tot vrede leiden. En daarbij speelt ook troost een grote rol, wat zelfs kan leiden tot het toestaan dat ook de hond afscheid komt nemen. Zo heb ik eens meegemaakt, toen we zagen dat een gast de geboorte van haar kleinkind niet ging halen, dat we mee konden regelen dat het kleinkind eerder gehaald werd. Dood en leven kwamen heel dicht bij elkaar.

Sterven is als het leven: het gaat om de liefde. Sterven is ook intens leven. Maar sterven doe je nu eenmaal alleen. Het kan wel helpen te weten dat je niet alleen gelaten wordt. Het is goed de stervende te laten weten: ‘Ik ben bij je…’ Muziek of bepaalde rituelen kunnen een intense verbinding doen ervaren, een ervaring die ruimte schept voor ieders weg.

Eigenlijk praat niemand meer over zijn werk, successen en andere buitenkant in de laatste fase van zijn/haar leven. Wel en juist over de liefde. En wat de stervenden mij leren, gaat ook over mij. Leid ik het leven dat ik wil leiden?


 

Als je beseft dat de dood onvermijdelijk is, je bestaan eindig is, ga je anders met het leven om. Bewuster.
Oud-politicus en soefi Johan Witteveen (een echte éminence grise) gaf op 97-jarige leeftijd een interview, waarin hij het volgende zei: ‘Ik ben geen huiler. Je moet de dingen, die in je leven gebeuren, accepteren. Tranen komen bij mij als ik diep geroerd ben door een gebeurtenis of een religieuze tekst en muziek. Tranen van ontroering, heel mooi. Je moet het lot accepteren. “Amor fati”. Ik begrijp het niet en kan het niet overzien. Het is een diep gevoel van overgave en vertrouwen in die Ene Geest.’ Zijn lange leven mediteert hij iedere dag en doet hij ademhalingsoefeningen. Volgens hem kom je daarmee tot een betere afstemming met de dood. ‘En er kan ook goeds ervaren worden aan het sterfbed,’ zo vervolgt hij over het sterven van zijn vrouw. ‘Eén keer kreeg ze al een glimp van de andere wereld.’ Hij lacht. ‘Ze zei: “Het is hier heerlijk! De overgang is moeilijk, maar het is goed als je er eenmaal bent. Je moet je geen zorgen maken, Johan”. Ze ademde zwaar. Ineens werd ze rustiger, stiller steeds stiller… en toen blies ze haar laatste adem uit.’

De fysieke dood went niet als het gaat om het verlies van een dierbare. Sterven is ook een sociale gebeurtenis. Wij zijn in ons leven verbonden met anderen die belangrijk voor ons zijn. Steeds weer blijkt hoe een sterfbed een enorme impact heeft op de directe naasten, op ons als zorgverleners en vrijwilligers.
 
Ruimte voor stilte
Een plek voor stilte, bezinning en inspiratie heet De Vlieger. Een plek waar iedereen welkom is: gasten, bezoekers, medewerkers, omwonenden en iedereen die door het omliggende natuurgebied van het hospice wandelt. Een plek die altijd open is en waar je een moment van rust kunt zoeken, een kaarsje aan kunt steken, iets op kunt schrijven of de teksten uit het gedachtenisboek kunt lezen of zomaar even rustig zitten, alleen of met anderen.
 
Waken is de klok stilzetten
Waken is op de adem van de ander komen. Op de adem van de ander wiens adem soms stokt. Die naar het laatste gaat.. Waken is ook de kunst om te zitten. Om niets te doen. Soms zitten bij de onrust, of voorkomen dat de ander uit bed valt. Het is ook een kans om juist die laatste uren samen door te brengen. Waken is kunnen zien hoe iemand dit leven verlaat. Hoe iemand, zoals de Twentenaren zeggen ‘uit de tijd komt’. Waken is in een andere tijd komen. De tekenen van het naderende sterven zijn er, zoals de veranderende ademhaling, de stervende die zich steeds meer terugtrekt in zichzelf, de toegenomen vermoeidheid, steeds meer slapen en soms nog even wakker zijn. De ander gaat er anders uitzien en soms is dat niet ‘mooi’. Waken kan ook verbindend en gezellig zijn. Vooral als de verhoudingen goed zijn. Waken is ook terugkeren in de tijd, zich herinneren. Het einde van het leven kan ook gevierd worden, is mijn ervaring. Soms is er ruimte voor het vervullen van een laatste wens. Het is mooi en wenselijk als er steeds meer rust komt. Sterven is ook intimiteit. Niet iedereen hoeft meer te komen. De laatste dagen en uren kunnen kostbare momenten van samen zijn.
 
Sterven, een mysterie
Wij weten niet wat stervenden innerlijk doormaken. Maar als je ervoor open staat, begrijp je, voel je, dat zij in een kostbaar en wezenlijk proces verwikkeld zijn. Zij, die gaan sterven, staan immers voor de taak het leven af te ronden en los te laten. Omdat een groot deel van wat zich aan de stervende voltrekt zich in het innerlijk afspeelt, onttrekt zich dat aan onze waarneming en is het ook een mysterie.

Sterven blijft een mysterie. Ieder doet het op zijn, haar eigen manier, niemand kent de weg. En die weg gaan, kan betekenen de tijd te nemen. Ik denk dat het in het leven erom gaat, de liefde te vinden, door alles heen. En het sterven is de sublimatie van het leven en kan dan ook de sublimatie van de liefde zijn. Als dankbaarheid gezien wordt, als mensen de tijd vinden om afscheid te nemen, dan kan sterven een kans worden om nog meer in liefde voor elkaar te groeien. Sterven vraagt tijd en heeft een eigen tempo; een meestal langzaam en traag tempo.
 
Begaanbaar terrein; hoe rituelen het sterven kunnen verlichten
Sterven is als het betreden van onbekend terrein, zonder landkaart of navigatie. In onze samenleving staan er hekken en waarschuwingsborden om het terrein: ‘Levensgevaar!’

Maar ooit moet je dat landschap in. Daar sta je, eenzaam in de ruimte. Maar kijk om je heen. Je kunt merkpunten zien; het zijn steenmannetjes, die pelgrims voor elkaar achterlaten. Een hele kunst de rol van stervende op je te nemen. De weg banen voor jouw naasten, zodat zij jou anders kunnen vasthouden. Van generatie op generatie hielpen zij elkaar te sterven. Een zieke gezalfd, de geloofsbelijdenis in het oor gefluisterd, de ziel aangemoedigd om onbevreesd over te gaan. Hun steenmannetjes staan verspreid door het landschap. Wij kunnen onze eigen steenmannetjes neerzetten. Voor onszelf en voor de generatie die van ons moet leren wat een goed leven is en een goede dood. Zo geven wij zorgende handelingen rituele kwaliteit, bijvoorbeeld door het masseren van handen en voeten, door de mondverzorging. Het gaat er dan om dat we elke handeling uitvoeren met aandacht en toewijding. Met een aandachtig gebaar geef je wat je te geven hebt.

De lucht in een kamer verrijken met de lievelingsgeur of licht binnenhalen van doopkaars tot glow in the dark tot kerstlichtjes. De ogen aanspreken door zachte stof van een dekentje of het lievelingskledingstuk, met foto’s van naasten die herinneringen oproepen. De oren met muziek en stilte. De waarde van deze rituelen zit in de vertrouwdheid, de aandacht en de verbinding. Onze manier van omgaan met de dood leert ons stervelingen te zijn. Het leert komende generaties wat goed leven wat goed sterven is. De waarschuwingsborden kunnen welkomborden worden: ‘Pelgrimsterrein. Wij begeleiden je tot waar wij mee kunnen gaan.’ Zo maken we met elkaar het landschap van het sterven langzaamaan tot een begaanbaar terrein.
 
Ochtendlicht
Weldadige stilte waarin de zon traag klimt en de wereld tot leven komt.
Middaglicht
Met de zon hoog aan de hemel komt alles in het volle licht te staan.
Avondlicht
Laatste groet van het Licht dat elders een nieuwe dag aankondigt.
 
Aline Verbaas, juni ‘20
vrijwilliger spiritualiteit in hospice De Duinsche Hoeve
terug naar boven


Is religieus gedrag van gisteren?
 
In drie recente besprekingen van de strijd tegen racisme in de Verenigde Staten en elders wordt de handelwijze van antiracisten vergeleken met die van religieuze groeperingen. John Gray trekt parallellen tussen de woke activisten en millenaristen uit de late Middeleeuwen (NRC 27 juni), Maxim Februari vergelijkt de ondertekenaars van een antiracisme-verklaring van Amsterdamse wetenschappers met zondaars die in het openbaar boete doen (NRC 30 juni) en Ian Buruma plaatst de zelfverklaarde strijders voor de waarheid over rassendiscriminatie in de Verenigde Staten in de ‘puriteinse protestantse traditie’ (NRC 3 juli).

Voor alle drie de auteurs impliceert de verwijzing naar de religie een waarschuwing. In de antiracismebeweging herkennen ze elementen die wezenlijk thuishoren in een voorbije tijd en een achterhaalde cultuur. Deze elementen zijn religieus en vertegenwoordigen dus een terugval achter het rationele discours waarvan de auteurs aannemen dat het de problemen rond racisme het beste tot een oplossing kan brengen.
Hoewel ik het ongemak van de drie auteurs met de agressie van de antiracismeactivisten deel, komt het mij een tikje zelfgenoegzaam over dat zij het kwaad herleiden tot een praktijk die zij en het merendeel van hun lezers niet beoefenen. Hun betogen doen denken aan wat dorpsburgemeesters plegen te zeggen de ochtend nadat er in hun dorp een ravage is aangericht: de daders komen van buiten. Los daarvan is het de vraag welke nieuwe inzichten we opdoen als we uit de parallellen met religieuze verschijnselen besluiten dat mensen (academici nog wel!) kunnen teruggevallen in een overwonnen stadium.

Interessanter is wellicht de observatie dat het rationele vertoog blijkbaar eindig is en bij gelegenheid wijkt voor exorcismen, boetepraktijken en reinigingsrituelen. Illustreren deze verschijnselen inderdaad het obscurantisme van Amsterdamse politicologen en Amerikaanse pseudo-intellectuelen? Of tonen ze aan dat het redelijke gesprek onderdeel is van een wereld waarin mensen zich vóór alles trachten te verhouden tot het absolute – als we het religieuze gedrag van de mens in die woorden mogen samenvatten?
 
Metafysische onrust
Ik zal niets afdingen op de waarde van rustig overleg en het verstandelijk afwegen van handelingsalternatieven. Toch lijkt het mij zakelijk juister om de mens te beschouwen als een religieus wezen dat zoekt naar een absolute verankering van zijn bestaan dan als een redelijk wezen dat af en toe kampt met de primitieve behoefte aan waarheid en zin. Zo kan ik ook de onuitroeibare roep om visie in de politiek verklaren en de veelgehoorde verzuchting dat het in het publieke debat ontbreekt aan grote verhalen. De mens is pas toe aan het wisselen van argumenten en het accepteren van eigen onwetendheid als zijn primaire metafysische onrust is gestild.
Dit hoeft niet altijd te gebeuren met een godsgeloof of een idee van onsterfelijkheid. Brood en spelen of een uitgekiend aanbod van zaken die de aandacht verstrooien kunnen de metafysische behoefte ook bevredigen. Het is maar zaak dat mensen het vertrouwen hebben dat aan existentiële vragen, zoals die naar rechtvaardigheid en levensbestemming, is genoeg gedaan.

Dat in ons deel van de wereld een cultuur van democratie, van vrije meningsuiting en wetenschappelijk beraad bestaat, is het gevolg van de claims inzake de aard van het goede leven die in de loop der tijd onder invloed van (onder meer) het christendom en de kapitalistische economie zijn aanvaard. Het hoeft geen betoog dat in deze tijd aan de houdbaarheid van deze claims wordt getwijfeld. De agitatie van de Islam en de beroering onder menselijke en natuurlijke factoren die voorheen als vanzelfsprekendheden buiten de kapitalistische balansen werden gehouden, stellen opnieuw de vraag naar recht, naar waarheid en het hoogste doel.

Het is naïef om deze onrust af te doen als de terugkeer van een overwonnen virus dat met een bestaand vaccin kan worden geëlimineerd. Er zou weleens meer waarheid kunnen schuilen in de oude voorstelling van zaken (zie bv. Job en Psalm 82), dat de wereld een strijdtoneel (of op dit niveau misschien toch: een parlement) van goden is, die elkaar de hegemonie betwisten. Volgens deze zienswijze hebben menselijke liefhebbers van orde en recht de taak om zich theologisch te oriënteren en religieus te engageren. Welke god biedt de grootste kans op een vredelievende samenleving en ongestoord redelijk overleg? Is dat Mammon, de Goede Wil, het almachtige algoritme of misschien nog een andere god?
 
Udo Doedens
terug naar boven
BIJBELSE TAFERELEN
in Vught


'Ik ben de roos van Saron' zegt de bruid in Hooglied 2:1. En in Jesaja 35:1 staat 'De woestijn zal bloeien als een roos'. Weet u waar deze rozen bloeien?

Kikvors en zwaluw (Nieuwsbrief 17) bevinden zich aan de Bergenshuizensestraat.
terug naar boven

Bijbelcake
 
Cake recepten - alle cake recepten op een rij - okoko recepten
 
Benodigd: 1 NBG51-vertaling van de Bijbel
 
1.       250 gr. Ri 5:25 (laatste woord).
2.       250 gr. Jer 6:20 (laatste woord Statenvertaling).
3.       1 theelepel 1 Sam 14:25 (mag meer zijn).
4.       3 van Jer 17:11.
5.       250 gr. 1 Sam 30:12.
6.       250 gr. Nahum 3: 12 (klein gesneden).
7.       60 gr. Nu 17:8 (geweld en kleingesneden).
8.       500 gr. 1 Kon 4:22.
9.       Naar smaak toevoegen 2 Kron. 9:9.
10.     1 snufje Lev 2:13.
11.     1 theelepel Am 4:5.
12.     3 theelepels Ri 4:19. (N.B. desem is bakpoeder).
 
1, 2 en 3 tot room kloppen, voeg 4 (stuk voor stuk) toe, terwijl u blijft kloppen, daarna 5, 6 en 7 kloppende toevoegen. Meng 8, 9, 10 en 11 en meng dit door de massa en voeg als laatste 12 toe. Bak in een lage oven gedurende 1,5 à 2 uur.

 
terug naar boven
Meteorietregen, Starfall, Kleurenregen, Ruimte Stock Footage ...
TOVERGEDACHTEN
 

Tovergedachten
betoveren mij
laten mij prinses zijn
of koningin,
laten mij op de wolken lopen
zonder er doorheen te vallen,
betoveren mensen zó
dat zij geen oorlog meer voeren
en elkaar het licht
in de ogen gunnen.
 
Tovergedachten
verbreken de ijzeren banden
van religies en knellende overtuigingen,
laten liefde het hoogste woord voeren.
 
Iedereen kan toveren,
laten wij beginnen
 
….. of
is dat te hoog gegrepen?
 
 
Vught, 17 oktober 2019
Mari-Anne van Oortmerssen ©

 
 
terug naar boven
Deze nieuwsbrief is samengesteld door Udo Doedens en Rose-Anne de Haan.
Heeft u vragen of wilt u een bijdrage leveren stuur dan een mail naar
predikant@lambertuskerkvught.nl
Twitter
Facebook
Website
Copyright © 2020 Lambertuskerk Vught, All rights reserved.


Wilt u uw voorkeuren wijzigen?
U kunt uw  gegevens bijwerken of u kunt zich afmelden
Email Marketing Powered by Mailchimp